Χρήστος Βασιλόπουλος

Την αγάπη για την τέχνη του θεάτρου την έχω από πολύ μικρή ηλικία. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, από τις πρώτες μου κιόλας αναμνήσεις στο νηπιαγωγείο, έχω εικόνες συμμετοχής μου στο θεατρικό του σχολείου. Για καλή μου τύχη, το θέατρο με ακολούθησε καθόλη τη διάρκεια των σχολικών, μέχρι και των φοιτητικών μου χρόνων.

Ακόμα περισσότερο όμως το θέατρο σκιών, το οποίο ήταν στη ζωή μου εξίσου έντονα, καθώς έχω για δάσκαλο τον θείο μου, έναν σπουδαίο Καραγκιοζοπαίχτη, τον Γιάννη Αθανασίου. Θυμάμαι πάντα πόσο επίμονα του ζητούσα συνεχώς να μου λέει ιστορίες από τον Καραγκιόζη και ύστερα τον ακολουθούσα στις παραστάσεις που έπαιζε, άλλοτε ως θεατής και έπειτα ως «βοηθός».

Αυτή μου η αγάπη για τις παραστατικές τέχνες με οδήγησε στις μετέπειτα σπουδές μου στη Δραματική Σχολή του Πειραϊκού Συνδέσμου, χωρίς φυσικά να εγκαταλείπω την ενασχόληση μου με το Θέατρο Σκιών. Ύστερα από πολύ μεγάλη επιμονή, κατάφερα να ολοκληρώσω με επιτυχία τις σπουδές μου, λίγο πριν το μεγάλο κλείσιμο λόγω της πανδημίας.

Η καραντίνα, για πρώτη φορά, με χώρισε από αυτό που λάτρευα: το θέατρο.

Ένιωθα διψασμένος, ακριβώς όπως και το κοινό του, ίσως και περισσότερο. Οι παραστάσεις τότε ήταν πολύ σημαντικές για την προσωπική μου πυξίδα, τα θέατρα όμως είχαν σιγήσει.